Mama ging terug werken.

Dit was de laatste foto van de laatste avond van mijn ouderschapsverlof. De volgende dag zou ik opstaan en voor het eerst mijn dochter een hele dag achter laten.

Gelukkig heb ik een schat van een ventje want hij nam vrij op mijn eerste werkdag zodat Louise gezellig bij hem thuis kon blijven. Die dag moest ik gewoon haar missen, nog niet stressen over creche enz.

Ik huilde toen ik ze aan Hans gaf. En ik huilde in de auto. Maar we overleefden de eerste dag redelijk. Papa stuurde best veel foto’s door.

Maar toen was daar de eerste creche dag! Mannekes, wat heb ik toen slecht geslapen… duizend dingen spoken er door je hoofd.

Zal ze wel slapen? Zullen ze er goed voor zorgen? Gaat ze heel de dag huilen? Eet ze goed? Is ze gelukkig? Denkt ze dat ik haar achterlaat?

Toen ik Louise aan de creche afgaf en de deur achter me dichttrok… brak mijn hart echt in twee. Ik heb zo hard gejankt in de auto naar het werk. In de auto speelde plots ook ineens het vliegerlied dat ik altijd al zingend en dansend voor Louise doe… en maar janken.

Die werkdag kroop voorbij. Heel de dag stond mijn molen niet stil. Mijn hart deed echt pijn. Elke pauze rolden er wel wat tranen…

Toen was het eindelijk 18u, racen naar de creche!! Dan die ontlading. Ze doet het goed. Lekker gegeten, heerlijk geslapen, veel gespeeld. Oef!

En nu?

Nu ben ik 3 weken verder en stiekem geniet ik er wel van om terug te kunnen werken.

Overdag kan ik volledig Evy zijn. Doen waar ik goed in ben. Sociale contacten leggen.

En savonds is het dubbel zo fijn thuiskomen. Louise schenkt me altijd de grootste glimlach en kreetjes als ze me ziet en dan smelt ik vanbinnen weer een beetje meer…

We doen dat wel goed als gezinnetje. Taken geraken verdeeld. Eten op tafel. Proper kleren. Honden uitlaten. Louise en mama op tijd bij creche en werk. Ons huishouden draait.

Mede dankzij mn fantastisch ventje en mijn geweldige kleine meid. Wij drieën zijn een top team!

Dus aan alle mama’s die binnenkort weer werken gaan…

Huil maar eens lekker want het is hartverscheurend om van je kind gescheiden te zijn maar weet dat dit betert. Dat je jezelf weer terugvind naast het mama zijn. Komt allemaal goed.

Dikke kus,

Evy en Louise 😘

Het echte leven gaat beginnen

Heel de week al heb ik zo een hol gevoel vanbinnen. Geen leuk gevoel. Het knaagt. Het komt ineens op.

Dat gevoel komt van het feit dat ik binnen twee weken en half terug moet gaan werken. Je zou denken, leuk toch? Terug onder de mensen? En ja, dat is waar. Maar voor mij betekent het veel meer.

Het is loslaten. Mijn kleine, bijna 4 maand oude, kleine kleine meid loslaten. Ze aan de zorgen van een vreemde toevertrouwen. Ze een stukje loslaten in de wereld om te ontdekken en te leren.

En das moeilijk!

Alles gaat zo door mijn hoofd… Zullen ze er goed voor zorgen? Zal ze er dutjes kunnen doen? Wat als ze heel de dag huilt? Wat als ik alles ga missen?

Want dat is het grote andere deel. Ik wil wel werken maar ik wil ook niets missen. Ze heeft 9 maanden in mijn buik gezeten, helemaal alleen bij mij. En dan zijn we 4 maanden elke dag samen geweest, alles samen ontdekt. Elk klein nieuw dingetje dat ze leerde was ik bij. En nu gaat dit veranderen. Soms weet ik niet of ik daar klaar voor ben.

Voelt elke moeder zich zo? Ik denk het wel zeker?

We zullen er door moeten. Maar voor nu hou ik ze nog lekker dicht bij me. Geniet van de dagen die we nog heeeeel dicht bij elkaar kunnen zijn.

Mijn lieve kleine Louise, blijf nog even lekker dicht bij me en dan mag je de wereld gaan ontdekken. Deal?

Kusje,

Evy & Louise

Mama worden…

Mama worden is het mooiste maar ook het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb.

Dat intense gevoel als ik naar Louise kijk. Die pure liefde dat ik voor dat klein wezentje voel. Wij hebben haar gemaakt. Helemaal perfect.

Voel me zo trots voor de kleinste dingen.

Als ze haar hoofd weer iets hoger kan houden. Als ze een keertje tegen de rammelaar slaat. Als ze zichzelf in slaap kan laten vallen. Als ze weeral een nachtje heeft doorgeslapen. Ze doet zoveel nieuwe dingen enkel dag en men hartje zwelt dan van trots…

Die trots voel ik ook als ze zeggen dat ze echt wel een mooi kindje is. 😊 Ze zeggen altijd dat als mensen dit uit zichzelf zeggen het echt gemeend is. Ze is PRACHTIG !! ❤

Maar het is ook moeilijk en zwaar. Ze is niet altijd de happy baby. Soms huilt ze. Soms huilt ze veel. En dan weet ik niet wat er mis is. Honger? Boos? Pijn?

Die onzekerheden worden soms zwaar. Maakt dat je twijfelt aan jezelf. Doen we het wel goed? Is ze gelukkig? We willen zo graag dat ze kan opgroeien tot een vrolijke en sterke meid in deze grote boze wereld…

Ik volg veel mama’s op social media en dat is heel leuk. Zo kan je kindjes volgen van dezelfde leeftijd. Maar daar word je ook weer onzeker van. Want wat zetten mensen op social media? De vrolijke happy momenten. De momenten dat je baby een hele dag aan het mopperen en huilen is zetten ze er niet op e 😅

Daarom deelde ik een niet zo vrolijke foto van Louise op instagram.

Om mama’s een hart onder de riem te steken. Mijn dochtertje huilt soms ook. Ik heb ook dagen dat ik met mijn handen in het haar zit. Dat ik ze niet makkelijk getroost krijg.

Ja ja… ons mama had gelijk. Kindjes krijgen betekent zorgen voor de rest van je leven. Naast die onzekerheden vind ik het geweldig om mama te zijn! So much love voor mijn kleine meid! Ik kan me geen leven zonder haar inbeelden!!

Kusje,

Evy & Louise ❤

We groeien.

Ik groei. Louise groeit. Samen groeien we elke dag. Mentaal en fysiek.

Hoe is Louise gegroeid?

Fysiek is onze meid serieus gegroeid. Momenteel is ze een brokje van 4,4kg en meet 55cm. Dat is al 1,1kg op 7 weken. 5,5cm op 7 weken. Het platte boeleke is eraf zoals we zeggen. Dat merk je ook. Ze is lekker stevig met schattige chubby billetjes (dat vond ik altijd het beste aan baby’s)

Mentaal? Dat verandert elke dag. Elke dag doet ze wel iets nieuws. Elke dag is anders met haar. Zo leuk om dit samen met haar te kunnen ontdekken. Wat weten we al van Louise nu?

  • Lachen doet ze graag. Lachen doet ze veel. Dat is het mooiste wat ze nu kan. Als ze naar me lacht dan staat mijn hart altijd eventjes stil.
  • Haar beste vriend is meneer Kerstboom. Als ze die ziet lacht ze heel spontaan. Dus die blijft gegarandeerd staan tot de lente begint 😀
  • Sinds 2 dagen heeft ze haar handjes ontdekt. Om naar te kijken en vooral om in haar mond te steken. Lekker!
  • Ze kan een pruillipje trekken. Daarop gevolgd door haar heel zeurig huiltje. Vaak als je haar op haar pruillipje wijst, stopt ze (handig)
  • Ze verschillende huiltjes heeft. Wel leuk dat je ze begint te herkennen.
  • Eén van haar huiltjes klinkt als een kip. Daarom noemen we haar kippetje. En lachen we haar vaak uit. Want dit huiltje is een zeur huiltje dus niets erg.
  • Ze een halve nudist is. Denken we. Maar als ze naakt op het verzorgingskussen ligt is ze zo vrolijk en spartelend. Schattig toch? Vooral als ze dan nog eens pipi op dat kussen doet. Heel grappig!
  • Ze wonderbaby is! Vanaf dag 1 hield ze haar hoofd al super goed rechtop en dit versterkt elke dag. Vorige week tijdens één van haar nudistenmomentjes op het kussen draaide ze zich 3! keer van buik naar rug. Proud mama en papa hier!
  • Ze ontzettend grappig is.
  • Ze het soms ook eens lastig kan hebben. Last van scheetjes. Last van pap die omhoog komt. Last van groeisprongetjes.

Ik weet gewoon dat ze mijn kleine lieve perfecte meid is. En dat de liefde die we voor haar voelen dat die ontzettend groot is. Ons hart loopt over!

 

louise

Ikzelf ben vooral mentaal gegroeid.

Heb mezelf helemaal gevonden. En ook al een deel teruggevonden.

Alles is oké nu.

Het is oké dat papa terug werken is en ik alleen ben met haar de hele dag.

Het is oké dat de boel er soms bijsteekt.

Het is oké om duizend foto’s van haar te trekken en iedereen te overladen met babyspam.

Het is oké als ze eens huilt. Totaal niet stressy meer over. Zelfs niet in het openbaar.

Het is oké als ik me soms niet oké voel en Hans het even moet overpakken.

Het is oké dat mijn haar er vaak uitziet als een vogelnestje (met heel stekelige takken) omdat dit niet mijn topprioriteit is van de dag.

Het is oké dat mijn lichaam nog niet terug aanvoelt als daarvoor. En dat ik moet leren om met dit nieuwe lichaam om te gaan.

Ik en Louise (en Hans natuurlijk) groeien elke dag dichter bij elkaar. We leren van elkaar. Gaan samen met elkaar op avontuur. Als ik zie wat ze nu al kan en wat ze binnenkort al gaat kunnen… dat word weer een nieuwe rollercoaster! Maar zolang we het dag per dag nemen komt dat allemaal goed!

louise1.jpg

 

Kusje,

Evy & Louise ❤

 

Het jaar 2018

Om te beginnen wensen we jullie een prachtig en heel gelukkig nieuwjaar! Dat het een geweldig jaar mag worden! 

Ons nieuwe jaar is top begonnen! 

Om 12u telden we met ons nieuwe gezinnetje af en gaven elkaar een dikke zoen! 

Louise verschoot totaal niet van het vuurwerk, maar bleef lekker rustig. Ik duffelde haar lekker in en we gingen buiten eens een kijkje nemen. Natuurlijk vond ze het geweldig! Grote ogen naar al die mooie lichtjes! (Lichtjes zijn haar favorite!)

Na het vuurwerk kijken was ze zo kroket als iets. Dat was spannend geweest!! Nog een lekker papje gegeten en om 2u samen in bed gedoken… om pas om 9u wakker te worden!! Een heerlijk nieuwjaars cadeautje van Louise voor ons! 

Ik voel al dat dit een speciaal jaar gaat worden. Een jaar vol eerste keren. 

Een jaar vol verwonderingen. Vol liefde. Vol geluk. Wat gaan we genieten!

Genieten jullie met ons mee? 

Veel liefs, 

Mama Evy & Louise ❤

De eerste weken met Louise…

Vandaag is onze kleine meid al 4 weken bij ons… Vier weken die heel snel zijn gegaan maar ook heel traag. Maar vooral enorm intens! 

Niets kan je voorbereiden op je eerste baby! Alles wat je gelezen hebt, alles wat je gehoord hebt, alle tips die je kreeg… betekenen niets eens je met dat kleine bundeltje thuis komt. 

De eerste dagen waren er tranen. Constant stress. Constant bezorgd. Constant in paniek. 

Ik weet een moment ‘s morgens in de eerste week. Ze had vaak alles ondergeplast of voeding teruggegeven en al haar kleren waren op. Al het eten in huis was op. Wij waren op. We wisten niet meer wat doen. De borstvoeding liep niet lekker en waren zo onzeker. Ik huilde en huilde. Wat is dit zwaar!

Gelukkig konden we onze lieve vroedvrouw bellen en binnen het kwartier stond ze er. Veel sussende woorden, hulpmiddeltjes en we konden er weer tegenaan. Volgend telefoontje naar mijn ouders met de vraag van help ons! Ga naar de winkel voor eten en meer kleertjes… 

Wijze raad die ik toevoeg… 

Neem een vroedvrouw bij je eerste kleintje, die geven je zo een goed gevoel en geen enkele vraag is te stom voor hen.

Laat je familie helpen. Hoeveel deugd dat zij en wij ervan hadden dat ze een wasje konden doen, wat boodschappen halen of koken. En je kan het echt wel gebruiken. 

Na een 2 a 3 tal weken is het voor ons beginnen beteren. Ik stopte met hulp van de vroedvrouw met borstvoeding en begon met flesvoeding. Toch een hevige stap ook… ik wilde er vanaf want voelde me er echt niet goed bij en het lukte allemaal niet. Maar langs de andere kant wilde ik het toch blijven proberen met het gedacht dat dat het beste voor haar was…

Ik heb eruit geleerd dat je moet doen wat voor jou goed voelt. En nu is ons Louise volledig op flesvoeding en dat voelt goed voor mij. Laat niemand die keuze voor jou maken of een mening opdringen. Het is jou lichaam en baby en jij voelt wat het beste is. 

Naast al die angst en onzekerheid komt er ook een grote hoeveelheid liefde vrij.

Hoe graag kun je dat klein meisje wel niet zien?! Ik ben dol op haar! Ik trek duizenden foto’s. Ze heeft een heel speciaal plekje in mijn hart veroverd. En dit deed ze bij velen.. 

In het begin dachten we ook dat we nooit het huis zouden buiten gaan. Nooit zelf koken. Nooit zelf boodschappen doen. Vroegen ons echt af hoe al die mensen dat doen?!

Maar zie ons nu… 

Lekker gaan kerstshoppen in Wijnegem

Lekker gaan wandelen in het centrum. Op bezoek bij moemoe en vovo. Op bezoek bij neefje Thomas. En nog zoveel meer…

Het went allemaal en het word elke dag beter. We hebben inmiddels een ritme gevonden. 

Ik ben een mama. Hans is een papa. Louise is onze perfecte kleine meid.

Klaar voor alle avonturen dat we samen gaan beleven ❤

Kusje, Evy

En toen was het zover…

… mijn water brak…

Na een hele dag zorgen maken over het feit dat ik natuurlijk wou bevallen… brak op zondagavond plots mijn water. Het was echt het breken van de dam bij mij! Vond het vooral grappig omdat dit echt teken was van YES bij mij gaat het spontaan komen.

Toen schoot de stress level even omhoog. Damn het gaat hier gaan gebeuren! Mams en paps gebeld om de hondjes te komen halen, alle zakken gepakt, 4 keer een andere broek aan want dat water bleef precies maar breken en hup de auto in naar het ziekenhuis!

Ginds aangekomen en na eerste check-ups alles in orde; de arbeid gaat beginnen. Ik kreeg inwendig een monitor aangebracht dat zich op m’n dochter haar hoofd vasthield want op de buik monitoren was lastig bij mij.

De eerste weën begonnen en ik kon ze vrij goed wegpuffen… Af en toe kwamen ze eens checken hoeveel opening ik al had; na een aantal uren was dit nog maar rond de 4cm.

Zondag 6u ‘s morgens. De weëen komen vaker en worden steeds pijnlijker. Ik zit bijna op de rand van wat ik aankan. Vroedvrouw komt nog eens checken en nog steeds maar 5cm maar de baarmoederhals is al weker aan het worden… Ze vragen of het oké is om met weëenopwekkers te starten? Ik stem toe maar enkel als ik epidurale krijg. Hevigere weëen ga ik niet lang meer volhouden zonder pijnbestrijding.

Iets later komt de anesthesist voor de ruggenprik. Heel stressy moment aangezien ik vanaf de eerste weëen die ik had constant bibberde als gek. Maar de vroedvrouw had vertrouwen in me. Goed voorover hangen en stil zijn. Je voelt het wel dat ze hem steken maar tegenover een pittige weee is dit niks.

Half uurtje later lig ik rustig in bed wat te soezen terwijl ze af en toe de weëenopwekkers komen opdrijven. De baarmoederhals is wel week en ingekort maar de centimeters blijven wat uit.

Plots ziet de vroedvrouw dat mijn infuus van de weëenopwekkers niet goed aangesloten is. Ik heb dus die centimeters en verweking helemaal zelf heb gedaan. Ze verontschuldigen zich uitgebreid en starten het infuus op zoals het hoort. Om de 10 à 15 minuten komen ze deze verhogen.

Na een tijdje begin ik terug dingen te voelen in mijn buik; hmm is dit normaal? Is mijn epidurale al aan het uitwerken? Telkens ze de weëenopwekkers komen verhogen, krijg ik een boost van mijn epidurale. Maar mijn pijn word erger en erger…

Tegen 9u ‘s morgens kan ik het niet meer aan. Ik brul, huil,… Dit is niet wat ik wou. Ik wou een epidurale zodat ik dit niet hoefde te voelen. HELP!!

Wisseling van de vroedvrouwen gaf me eentje die heel bezorgd was en zei dit kan niet dat jij zoveel pijn voelt met de epidurale. Ze roept er de anesthesist bij om te kijken of mijn prik wel goed zit want zelfs met de boosters gaat er niks van mijn pijn vanaf.

De prik zit goed… Anesthesist zegt dat ze te snel met de weëenopwekkers gegaan zijn en dat mijn epidurale dit niet kan bijhouden. Hij geeft me nog een hogere dosis maar het mag niet baten..

Ik roep. Ik huil. Ik gil.

 

Dan de verlossende woorden van de vroedvrouw. Je hebt 10 cm en de hals is helemaal ingekort en verweekt. We gaan eraan beginnen!

Bed ombouwen. Benen in de beugels. Gyneacoloog in de ruimte. We gaan ervoor.

Elke weee persen. Wat is dit zwaar! Adem ik wel goed? Waarom duurt dit zo lang? Iedereen zegt goed bezig, ze komt. Maar het duurt me te lang, ik ben zo moe.

Na 50 minuten persen beslissen ze dat ons meisje wat hulp gaat krijgen van de zuignap. Ze is er bijna maar ik heb de kracht niet meer. Nog 1 weëe en ze gaan zuigen…

Dan plots die verlichting en opluchting. Daar is ze! Daar is ons meisje. Eindelijk ben ik klaar! Tranen tranen tranen. Wat is ze mooi! Wat is ze perfect!

 

IMG_2932

Kinderarts geeft haar een apgar score van 9! Top meid!

Louise Vermeiren is geboren!

13 november 2017

49,5cm

3310 kg

PERFECT

 

Hans; de man van mijn leven.. BEDANKT! Dankzij jou heb ik dit kunnen doorstaan. Sorry dat ik je hand zo plat genepen heb. Je bent mijn held; ik zie je zo enorm graag! Je word de beste papa van de hele wereld! ❤

 

hoe is zwanger zijn voor mij geweest?

Hoe was het voor mij om zwanger te zijn?

Maak daar voorlopig maar een hoe IS het voor mij om zwanger te zijn? Vandaag is het due-date! De dag waarop je hoopt dat je kindje magisch te voorschijn komt. 40 weken lang heb je dit kleine mensje voelen en zien groeien in je buik. Maar hoe waren deze 40 weken nu?

Laat me eerst starten met te zeggen dat iedere zwangere vrouw een ander verhaal heeft. Voor mij is het zo, voor jou is het zo en voor een andere weer zo… Dus pin je niet teveel vast als jij bepaalde dingen wel of niet hebt. Iedere vrouw is anders, en elke zwangerschap is anders.

eerste trimester

Het eerste trimester was voor mezelf het leukst! Op 28 februari 2017 ontdekte ik dat ik zwanger was dmv een zwangerschapstest. Eerst ongeloof.. is dat wel een plusje?? Dan euforie als je zusje je via foto uitwisseling via Whatsapp bevestigd dat dat wel degelijk een plusje is. Dan naar de dokter bellen voor bloedtest. Volgende dag leuk telefoontje met de bevestiging IK BEN ZWANGER! Ongeveer 4 weken.

Ik wou het Hans (m’n grote liefde) heel origineel vertellen maar door teveel enthousiasme gewoon maar gebeld en verteld dat er iemand papa gaat worden!

Dan op 8 weken de eerste echo, spannend! Heads up, deze is nog vaginaal, niet op je buik. Bevestiging van baby doet het goed!

Fysieke kant van het eerste trimester? Heerlijk! Ik heb geen last van ochtendmisselijkheid, geen krampen van innesteling. Enkel een beetje moe. Maar ik ben zo gelukkig met dat klein wondertje in mijn buik dat alles op wolkjes loopt!

tweede trimester

Dit trimester start met voor ons de belangrijkste echo. De 12 weken echo. Voor velen de moment waarop je eindelijk kan vertellen dat je zwanger bent. Want na 12 weken is het risico op miskraam veel kleiner. Zo was het voor ons.

Het leuke aan zwanger zijn? Het vertellen aan mensen. De oprechte blijheid wanneer je hen vertelt dat ze oma, opa, tante, meter, tantie,… worden. Veel tranen, veel gelach, veel knuffels. Word er weer helemaal warm van als ik eraan terugdenk. Bij velen heb ik het er gewoon uitgeblabt dat ik zwanger was maar bij sommige familieleden heb ik het leuk aangepakt.

  • Bij mijn mama en papa: een week vooraf gaand vertelde mijn zusje Vicky dat ze zwanger was. Dat ze eindelijk oma en opa gaan worden. Ze waren dolblij! En toen kwamen wij met een klein pakje met dit erin:23423843_10214970118314315_252095976_oToen mijn papa dit eruit haalde waren de woorden ‘dat meende nie???’ Ongeloof en zo een gelukzalig moment vol knuffels, traantjes en heel veel liefde!

 

  • Bij de schoonfamilie: met Pasen rapen we eitjes met de kindjes. Dus iedereen te samen was de ideale moment om het bij Hans thuis te vertellen. Hans z’n broer Bert en vriendin Lynn waren al op de hoogte want ik vroeg aan Lynn of ze meter wilde worden ook dmv zo een schattig rompertje! Zij waren op dit moment op reis. In maart maakte ik een reisje naar Londen en liet daar M&Ms maken in de store. Vier verschillende met daarop leuke tekstjes en tekeningetjes zoals ‘we zijn zwanger’. Na het rapen van de eitjes deelde ik doosjes uit (geheel in Paasthema) onder mom dat ik iets lekkers gemaakt had voor Pasen. Eén voor één gingen de doosjes M&Ms open en slaakte mensen kreetjes van blijdschap! Weer veel geknuffel en vreugde!


     

    De fysieke kant?

    Maand 4 en 5 waren topmaanden voor me. De ergste vermoeidheid was over en voelde me alsof ik alles aankon. Dat uitte ik ook door aan het nesten te gaan. Geloof me, dit is een ding! Ik schilderde de kinderkamer; kochten meubels; zette dingen in elkaar… Kortom vanaf de 5e maand gingen we aan de koop.

    En toen was daar maand 6… Toen ging het een beetje minder. Veel last van mijn heupen en rug als ik een dag gewerkt had. Steken in mijn benen. Op controle bij de gynaecoloog met het verdict beginnend bekkeninstabiliteit. Op naar de kinesist voor oefeningen om mijn bekken terug sterker te maken. Dit hielp wel, maar ik moet toegeven, ik ben vaak niet kunnen gaan omdat ik het enkel ingepland kreeg na het werk mijn kiné bezoek en daardoor vaak moest afbellen omdat ik teveel pijn had van heel de dag te werken. Maar thuis deed ik mijn oefeningen trouw verder!

    Maar niet onbelangrijk.. dit trimester voel je je baby’tje in je buik bewegen! Wanneer het bij mij juist begon weet ik niet meer (jeej, zwangerschapsdementie!) maar het begint echt met het gevoel alsof er een klein wormpje in je buik rond beweegt. Maar naarmate de tijd vordert worden de bewegingen duidelijker en voel je heel goed een schopje en een tuimel. Helaas ben ik de enige die hiervan heeft kunnen genieten want als ik papa liet voelen, maakte ze zich plots heel stil.

    derde trimester 

    Dit trimester was fysiek voor mij het minste…

    Vanaf half augustus ongeveer ben ik echt achteruit gegaan. Klinkt misschien dramatisch maar voor mij voelt het zo wel. Elke dag deed mijn bekken en buik een beetje sneller pijn. Elke dag duurde het langer eer dit hersteld werd. Elke dag kon ik een beetje minder ver wandelen.

    Vandaag op 40 weken noem ik mezelf immobiel. Ik kan nog maximum 10meter stappen zonder er pijnscheuten in mijn buik komen. Rechtstaan uit de zetel doet pijn. Omdraaien in bed doet pijn. Als ik dan toch eens buitenmoet (zoals die geplande gynaecoloog afspraken of boodschappen) is het serieus tanden bijten en moet ik nadien een hele dag op de zetel bekomen van harde buiken en rugpijn.

    Dit trimester bracht vooral mentaal veel frustraties mee ook. Ik kan niks meer, ik kan niet buiten, ik kan geen leuke herfstwandeling doen, … veel van dit kan ik niet meer. En voor iemand die niet goed is in stilzitten en zich snel verveelt is dit echt hel!

    Op 25 september ben ik hierdoor ook gestopt met werken, 6 weken voor datum. Het ging gewoon niet meer.

    Je maakt je ook constant zorgen. Beweegt ze nog genoeg? Is dit krampje normaal? Waarom tintelen mijn vingers? Leeft ze nog? Is dit normaal? Een wijze raad hiervoor is: bel naar de vroedvrouwen! Of het nu ‘s morgens is of ‘s nachts…bellen! Het is het niet waard om je zoveel zorgen te maken. Door al die hormonen slaap je toch niet. Ze kunnen je echt gerust stellen ofwel vragen ze je om langs te komen en ben je hierdoor gerust gesteld. En als je kan…blijf weg van het internet! Hierdoor word je nog banger en ongeruster. Bel gewoon!

    Anderzijds…

    Mijn meisje haar bewegingen werden groter en gekker. Papa kon er eindelijk van meegenieten. Lekker staren naar die buik die alle kanten opgaat. Wat doe je daarbinnen toch allemaal meisje?

    Dat contente gevoel als je in de babykamer staat en alles is klaar. Elk dingetje staat en ligt op de juiste plaats. Ze gaat zich een prinsesje voelen!

    Dat verlangen als je naast die lege box staat in de living…

     

    Lieve kleine meid,

    Vandaag zit je 40 weken in mama’s buik. We worden ongeduldig. Je mag komen! Mama en papa willen je heel graag ontmoeten. Vasthouden. Koesteren. Iedereen is zo benieuwd naar je!

    We weten niet juist wanneer of hoe ze gaat komen, maar we zijn er klaar voor! Bereid jullie voor op de baby spam die zich binnenkort gaat voordoen!

     

    Veel liefs, Evy

     

     

    it’s a girl

    Op 31 mei 2017 kwamen we officieel te weten dat ons eerste kindje een meisje zal zijn. Wat was ik blij!

    Zelf lees en volg ik heel graag mama’s blogs en mama’s instagram accounts. Dus zo groeide het idee om ook een blog te starten.

    Morgen ben ik 40 weken zwanger. D-day is 8 november 2017.

    Met deze blog wil ik graag mijn nieuw hoofdstuk delen en van me af schrijven. Het zal een hele aanpassing worden; zo een kleintje in huis. Het is spannend, maar we zijn ook bang.

    De typische vragen komen meer en meer boven. Gaan we het kunnen? Gaat de bevalling pijn doen? Ga ik het mentaal aankunnen om dit kleine meisje op de wereld te zetten? Zal ik op een roze wolk zitten? Zal het een lief baby’tje zijn? De vragen die elke vrouw zich stelt die voor het eerst zwanger is.

    Ik denk vaak terug aan een zin die mijn regiomanager zei tegen me; ‘Je lichaam kan die pijn aan. Als je de pijn niet aan kan dan ben je dood.’ Klinkt heel hard en rechtuit maar het is wel een feit. Daar trek ik me aan op als ik aan het bevallen denk; samen met het feit dat vrouwen al miljoenen jaren kinderen baren en dit in veel slechter omstandigheden dan ik dit zal doen. Maar toch blijft het spannend!

    Om het verhaal helemaal leuk te maken ben ik samen zwanger met mijn twee zussen.

    Vicky is 3 jaar ouder als mezelf. 40 weken en 5 dagen zwanger van een jongen.  We schelen dus 6 dagen in onze zwangerschap. Op het moment zit haar jongetje nog lekker in haar buik, geen zin om eruit te komen. Woensdagavond word ze ingeleid als hij zich niet spontaan aanbied. Binnenkort houd ik mijn metekindje in mijn armen!

    Sophie is 5 jaar ouder als mezelf. 14 weken zwanger van een jongen. Ze kwam het geslacht vorige week te weten dankzij de NIPT test. Eind mei komt de derde eraan.

    Nu ben ik met Vicky in de race voor het eerste kleinkind. Zal ik eerst zijn of mijn zus? Stay tuned!

     

    Veel liefs,

    Evy

     

     

     

    Create a website or blog at WordPress.com

    Up ↑