1 jaar Louise

Advertisements

Mama ging terug werken.

Dit was de laatste foto van de laatste avond van mijn ouderschapsverlof. De volgende dag zou ik opstaan en voor het eerst mijn dochter een hele dag achter laten.

Gelukkig heb ik een schat van een ventje want hij nam vrij op mijn eerste werkdag zodat Louise gezellig bij hem thuis kon blijven. Die dag moest ik gewoon haar missen, nog niet stressen over creche enz.

Ik huilde toen ik ze aan Hans gaf. En ik huilde in de auto. Maar we overleefden de eerste dag redelijk. Papa stuurde best veel foto’s door.

Maar toen was daar de eerste creche dag! Mannekes, wat heb ik toen slecht geslapen… duizend dingen spoken er door je hoofd.

Zal ze wel slapen? Zullen ze er goed voor zorgen? Gaat ze heel de dag huilen? Eet ze goed? Is ze gelukkig? Denkt ze dat ik haar achterlaat?

Toen ik Louise aan de creche afgaf en de deur achter me dichttrok… brak mijn hart echt in twee. Ik heb zo hard gejankt in de auto naar het werk. In de auto speelde plots ook ineens het vliegerlied dat ik altijd al zingend en dansend voor Louise doe… en maar janken.

Die werkdag kroop voorbij. Heel de dag stond mijn molen niet stil. Mijn hart deed echt pijn. Elke pauze rolden er wel wat tranen…

Toen was het eindelijk 18u, racen naar de creche!! Dan die ontlading. Ze doet het goed. Lekker gegeten, heerlijk geslapen, veel gespeeld. Oef!

En nu?

Nu ben ik 3 weken verder en stiekem geniet ik er wel van om terug te kunnen werken.

Overdag kan ik volledig Evy zijn. Doen waar ik goed in ben. Sociale contacten leggen.

En savonds is het dubbel zo fijn thuiskomen. Louise schenkt me altijd de grootste glimlach en kreetjes als ze me ziet en dan smelt ik vanbinnen weer een beetje meer…

We doen dat wel goed als gezinnetje. Taken geraken verdeeld. Eten op tafel. Proper kleren. Honden uitlaten. Louise en mama op tijd bij creche en werk. Ons huishouden draait.

Mede dankzij mn fantastisch ventje en mijn geweldige kleine meid. Wij drieën zijn een top team!

Dus aan alle mama’s die binnenkort weer werken gaan…

Huil maar eens lekker want het is hartverscheurend om van je kind gescheiden te zijn maar weet dat dit betert. Dat je jezelf weer terugvind naast het mama zijn. Komt allemaal goed.

Dikke kus,

Evy en Louise 😘

Het echte leven gaat beginnen

Heel de week al heb ik zo een hol gevoel vanbinnen. Geen leuk gevoel. Het knaagt. Het komt ineens op.

Dat gevoel komt van het feit dat ik binnen twee weken en half terug moet gaan werken. Je zou denken, leuk toch? Terug onder de mensen? En ja, dat is waar. Maar voor mij betekent het veel meer.

Het is loslaten. Mijn kleine, bijna 4 maand oude, kleine kleine meid loslaten. Ze aan de zorgen van een vreemde toevertrouwen. Ze een stukje loslaten in de wereld om te ontdekken en te leren.

En das moeilijk!

Alles gaat zo door mijn hoofd… Zullen ze er goed voor zorgen? Zal ze er dutjes kunnen doen? Wat als ze heel de dag huilt? Wat als ik alles ga missen?

Want dat is het grote andere deel. Ik wil wel werken maar ik wil ook niets missen. Ze heeft 9 maanden in mijn buik gezeten, helemaal alleen bij mij. En dan zijn we 4 maanden elke dag samen geweest, alles samen ontdekt. Elk klein nieuw dingetje dat ze leerde was ik bij. En nu gaat dit veranderen. Soms weet ik niet of ik daar klaar voor ben.

Voelt elke moeder zich zo? Ik denk het wel zeker?

We zullen er door moeten. Maar voor nu hou ik ze nog lekker dicht bij me. Geniet van de dagen die we nog heeeeel dicht bij elkaar kunnen zijn.

Mijn lieve kleine Louise, blijf nog even lekker dicht bij me en dan mag je de wereld gaan ontdekken. Deal?

Kusje,

Evy & Louise

Mama worden…

Mama worden is het mooiste maar ook het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb.

Dat intense gevoel als ik naar Louise kijk. Die pure liefde dat ik voor dat klein wezentje voel. Wij hebben haar gemaakt. Helemaal perfect.

Voel me zo trots voor de kleinste dingen.

Als ze haar hoofd weer iets hoger kan houden. Als ze een keertje tegen de rammelaar slaat. Als ze zichzelf in slaap kan laten vallen. Als ze weeral een nachtje heeft doorgeslapen. Ze doet zoveel nieuwe dingen enkel dag en men hartje zwelt dan van trots…

Die trots voel ik ook als ze zeggen dat ze echt wel een mooi kindje is. 😊 Ze zeggen altijd dat als mensen dit uit zichzelf zeggen het echt gemeend is. Ze is PRACHTIG !! ❤

Maar het is ook moeilijk en zwaar. Ze is niet altijd de happy baby. Soms huilt ze. Soms huilt ze veel. En dan weet ik niet wat er mis is. Honger? Boos? Pijn?

Die onzekerheden worden soms zwaar. Maakt dat je twijfelt aan jezelf. Doen we het wel goed? Is ze gelukkig? We willen zo graag dat ze kan opgroeien tot een vrolijke en sterke meid in deze grote boze wereld…

Ik volg veel mama’s op social media en dat is heel leuk. Zo kan je kindjes volgen van dezelfde leeftijd. Maar daar word je ook weer onzeker van. Want wat zetten mensen op social media? De vrolijke happy momenten. De momenten dat je baby een hele dag aan het mopperen en huilen is zetten ze er niet op e 😅

Daarom deelde ik een niet zo vrolijke foto van Louise op instagram.

Om mama’s een hart onder de riem te steken. Mijn dochtertje huilt soms ook. Ik heb ook dagen dat ik met mijn handen in het haar zit. Dat ik ze niet makkelijk getroost krijg.

Ja ja… ons mama had gelijk. Kindjes krijgen betekent zorgen voor de rest van je leven. Naast die onzekerheden vind ik het geweldig om mama te zijn! So much love voor mijn kleine meid! Ik kan me geen leven zonder haar inbeelden!!

Kusje,

Evy & Louise ❤

Het jaar 2018

Om te beginnen wensen we jullie een prachtig en heel gelukkig nieuwjaar! Dat het een geweldig jaar mag worden! 

Ons nieuwe jaar is top begonnen! 

Om 12u telden we met ons nieuwe gezinnetje af en gaven elkaar een dikke zoen! 

Louise verschoot totaal niet van het vuurwerk, maar bleef lekker rustig. Ik duffelde haar lekker in en we gingen buiten eens een kijkje nemen. Natuurlijk vond ze het geweldig! Grote ogen naar al die mooie lichtjes! (Lichtjes zijn haar favorite!)

Na het vuurwerk kijken was ze zo kroket als iets. Dat was spannend geweest!! Nog een lekker papje gegeten en om 2u samen in bed gedoken… om pas om 9u wakker te worden!! Een heerlijk nieuwjaars cadeautje van Louise voor ons! 

Ik voel al dat dit een speciaal jaar gaat worden. Een jaar vol eerste keren. 

Een jaar vol verwonderingen. Vol liefde. Vol geluk. Wat gaan we genieten!

Genieten jullie met ons mee? 

Veel liefs, 

Mama Evy & Louise ❤

De eerste weken met Louise…

Vandaag is onze kleine meid al 4 weken bij ons… Vier weken die heel snel zijn gegaan maar ook heel traag. Maar vooral enorm intens! 

Niets kan je voorbereiden op je eerste baby! Alles wat je gelezen hebt, alles wat je gehoord hebt, alle tips die je kreeg… betekenen niets eens je met dat kleine bundeltje thuis komt. 

De eerste dagen waren er tranen. Constant stress. Constant bezorgd. Constant in paniek. 

Ik weet een moment ‘s morgens in de eerste week. Ze had vaak alles ondergeplast of voeding teruggegeven en al haar kleren waren op. Al het eten in huis was op. Wij waren op. We wisten niet meer wat doen. De borstvoeding liep niet lekker en waren zo onzeker. Ik huilde en huilde. Wat is dit zwaar!

Gelukkig konden we onze lieve vroedvrouw bellen en binnen het kwartier stond ze er. Veel sussende woorden, hulpmiddeltjes en we konden er weer tegenaan. Volgend telefoontje naar mijn ouders met de vraag van help ons! Ga naar de winkel voor eten en meer kleertjes… 

Wijze raad die ik toevoeg… 

Neem een vroedvrouw bij je eerste kleintje, die geven je zo een goed gevoel en geen enkele vraag is te stom voor hen.

Laat je familie helpen. Hoeveel deugd dat zij en wij ervan hadden dat ze een wasje konden doen, wat boodschappen halen of koken. En je kan het echt wel gebruiken. 

Na een 2 a 3 tal weken is het voor ons beginnen beteren. Ik stopte met hulp van de vroedvrouw met borstvoeding en begon met flesvoeding. Toch een hevige stap ook… ik wilde er vanaf want voelde me er echt niet goed bij en het lukte allemaal niet. Maar langs de andere kant wilde ik het toch blijven proberen met het gedacht dat dat het beste voor haar was…

Ik heb eruit geleerd dat je moet doen wat voor jou goed voelt. En nu is ons Louise volledig op flesvoeding en dat voelt goed voor mij. Laat niemand die keuze voor jou maken of een mening opdringen. Het is jou lichaam en baby en jij voelt wat het beste is. 

Naast al die angst en onzekerheid komt er ook een grote hoeveelheid liefde vrij.

Hoe graag kun je dat klein meisje wel niet zien?! Ik ben dol op haar! Ik trek duizenden foto’s. Ze heeft een heel speciaal plekje in mijn hart veroverd. En dit deed ze bij velen.. 

In het begin dachten we ook dat we nooit het huis zouden buiten gaan. Nooit zelf koken. Nooit zelf boodschappen doen. Vroegen ons echt af hoe al die mensen dat doen?!

Maar zie ons nu… 

Lekker gaan kerstshoppen in Wijnegem

Lekker gaan wandelen in het centrum. Op bezoek bij moemoe en vovo. Op bezoek bij neefje Thomas. En nog zoveel meer…

Het went allemaal en het word elke dag beter. We hebben inmiddels een ritme gevonden. 

Ik ben een mama. Hans is een papa. Louise is onze perfecte kleine meid.

Klaar voor alle avonturen dat we samen gaan beleven ❤

Kusje, Evy

En toen was het zover…

… mijn water brak…

Na een hele dag zorgen maken over het feit dat ik natuurlijk wou bevallen… brak op zondagavond plots mijn water. Het was echt het breken van de dam bij mij! Vond het vooral grappig omdat dit echt teken was van YES bij mij gaat het spontaan komen.

Toen schoot de stress level even omhoog. Damn het gaat hier gaan gebeuren! Mams en paps gebeld om de hondjes te komen halen, alle zakken gepakt, 4 keer een andere broek aan want dat water bleef precies maar breken en hup de auto in naar het ziekenhuis!

Ginds aangekomen en na eerste check-ups alles in orde; de arbeid gaat beginnen. Ik kreeg inwendig een monitor aangebracht dat zich op m’n dochter haar hoofd vasthield want op de buik monitoren was lastig bij mij.

De eerste weën begonnen en ik kon ze vrij goed wegpuffen… Af en toe kwamen ze eens checken hoeveel opening ik al had; na een aantal uren was dit nog maar rond de 4cm.

Zondag 6u ‘s morgens. De weëen komen vaker en worden steeds pijnlijker. Ik zit bijna op de rand van wat ik aankan. Vroedvrouw komt nog eens checken en nog steeds maar 5cm maar de baarmoederhals is al weker aan het worden… Ze vragen of het oké is om met weëenopwekkers te starten? Ik stem toe maar enkel als ik epidurale krijg. Hevigere weëen ga ik niet lang meer volhouden zonder pijnbestrijding.

Iets later komt de anesthesist voor de ruggenprik. Heel stressy moment aangezien ik vanaf de eerste weëen die ik had constant bibberde als gek. Maar de vroedvrouw had vertrouwen in me. Goed voorover hangen en stil zijn. Je voelt het wel dat ze hem steken maar tegenover een pittige weee is dit niks.

Half uurtje later lig ik rustig in bed wat te soezen terwijl ze af en toe de weëenopwekkers komen opdrijven. De baarmoederhals is wel week en ingekort maar de centimeters blijven wat uit.

Plots ziet de vroedvrouw dat mijn infuus van de weëenopwekkers niet goed aangesloten is. Ik heb dus die centimeters en verweking helemaal zelf heb gedaan. Ze verontschuldigen zich uitgebreid en starten het infuus op zoals het hoort. Om de 10 à 15 minuten komen ze deze verhogen.

Na een tijdje begin ik terug dingen te voelen in mijn buik; hmm is dit normaal? Is mijn epidurale al aan het uitwerken? Telkens ze de weëenopwekkers komen verhogen, krijg ik een boost van mijn epidurale. Maar mijn pijn word erger en erger…

Tegen 9u ‘s morgens kan ik het niet meer aan. Ik brul, huil,… Dit is niet wat ik wou. Ik wou een epidurale zodat ik dit niet hoefde te voelen. HELP!!

Wisseling van de vroedvrouwen gaf me eentje die heel bezorgd was en zei dit kan niet dat jij zoveel pijn voelt met de epidurale. Ze roept er de anesthesist bij om te kijken of mijn prik wel goed zit want zelfs met de boosters gaat er niks van mijn pijn vanaf.

De prik zit goed… Anesthesist zegt dat ze te snel met de weëenopwekkers gegaan zijn en dat mijn epidurale dit niet kan bijhouden. Hij geeft me nog een hogere dosis maar het mag niet baten..

Ik roep. Ik huil. Ik gil.

 

Dan de verlossende woorden van de vroedvrouw. Je hebt 10 cm en de hals is helemaal ingekort en verweekt. We gaan eraan beginnen!

Bed ombouwen. Benen in de beugels. Gyneacoloog in de ruimte. We gaan ervoor.

Elke weee persen. Wat is dit zwaar! Adem ik wel goed? Waarom duurt dit zo lang? Iedereen zegt goed bezig, ze komt. Maar het duurt me te lang, ik ben zo moe.

Na 50 minuten persen beslissen ze dat ons meisje wat hulp gaat krijgen van de zuignap. Ze is er bijna maar ik heb de kracht niet meer. Nog 1 weëe en ze gaan zuigen…

Dan plots die verlichting en opluchting. Daar is ze! Daar is ons meisje. Eindelijk ben ik klaar! Tranen tranen tranen. Wat is ze mooi! Wat is ze perfect!

 

IMG_2932

Kinderarts geeft haar een apgar score van 9! Top meid!

Louise Vermeiren is geboren!

13 november 2017

49,5cm

3310 kg

PERFECT

 

Hans; de man van mijn leven.. BEDANKT! Dankzij jou heb ik dit kunnen doorstaan. Sorry dat ik je hand zo plat genepen heb. Je bent mijn held; ik zie je zo enorm graag! Je word de beste papa van de hele wereld! ❤

 

it’s a girl

Op 31 mei 2017 kwamen we officieel te weten dat ons eerste kindje een meisje zal zijn. Wat was ik blij!

Zelf lees en volg ik heel graag mama’s blogs en mama’s instagram accounts. Dus zo groeide het idee om ook een blog te starten.

Morgen ben ik 40 weken zwanger. D-day is 8 november 2017.

Met deze blog wil ik graag mijn nieuw hoofdstuk delen en van me af schrijven. Het zal een hele aanpassing worden; zo een kleintje in huis. Het is spannend, maar we zijn ook bang.

De typische vragen komen meer en meer boven. Gaan we het kunnen? Gaat de bevalling pijn doen? Ga ik het mentaal aankunnen om dit kleine meisje op de wereld te zetten? Zal ik op een roze wolk zitten? Zal het een lief baby’tje zijn? De vragen die elke vrouw zich stelt die voor het eerst zwanger is.

Ik denk vaak terug aan een zin die mijn regiomanager zei tegen me; ‘Je lichaam kan die pijn aan. Als je de pijn niet aan kan dan ben je dood.’ Klinkt heel hard en rechtuit maar het is wel een feit. Daar trek ik me aan op als ik aan het bevallen denk; samen met het feit dat vrouwen al miljoenen jaren kinderen baren en dit in veel slechter omstandigheden dan ik dit zal doen. Maar toch blijft het spannend!

Om het verhaal helemaal leuk te maken ben ik samen zwanger met mijn twee zussen.

Vicky is 3 jaar ouder als mezelf. 40 weken en 5 dagen zwanger van een jongen.  We schelen dus 6 dagen in onze zwangerschap. Op het moment zit haar jongetje nog lekker in haar buik, geen zin om eruit te komen. Woensdagavond word ze ingeleid als hij zich niet spontaan aanbied. Binnenkort houd ik mijn metekindje in mijn armen!

Sophie is 5 jaar ouder als mezelf. 14 weken zwanger van een jongen. Ze kwam het geslacht vorige week te weten dankzij de NIPT test. Eind mei komt de derde eraan.

Nu ben ik met Vicky in de race voor het eerste kleinkind. Zal ik eerst zijn of mijn zus? Stay tuned!

 

Veel liefs,

Evy

 

 

 

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑